Gün batımına dogru evden,kumsala,denizin kıyısında,bütün gün güneşin kavurdugu, sıcak kumların üstünde,kumsalın insanı dinlendiren ve dindiren,serin rüzgarında,ve eşsiz sessizligi içinde yürümek için çıkmıştım.Kumsala vardıgımda ,bulutlar güneşin önüne geçmiş,mavi gökyüzü kızıla bürünmüştü çoktan.Güneşin görevini ay ve yıldızlar üstleniyordu artık.Her gün batımında oldugu gibi,kumsala sabahları içinde kaybolup gittikleri dünyanın ve getirdigi kaygıların her geçen gün,biraz daha yordugu bedenler bütün gün kendilerini,boylu boyunca,denize ve güneşin gün boyu kavurdugu kumlara atıp dinlenmiş ve gün batarken yine terketmişlerdi denizi ve kumsalı.Gece oldugunda ise kumsalın hakimi her zamanki gibi yine sesizlikti.Çıkan tek ses karşımda hırçınça dalganan,bütün gün ,güneşin şehri kavuran sıcagından,kaçıp çıldırmışcasına üzerinde eglenen insanları serinleten, soguk sularıyla kucaklamış denizin,kıyıya püskürttügü dalgalarının sesiydi...
Kumsaldaki o güzel sessizligin içinde yalnızlık düşüyordu; hazin yüregime!Her gece yalnızlıgıma yanıp,sıcaktan kurumuş dudaklarama inip,dudaklarımı ıslatan gözyaşlarıma,rüzgarın etkisiyle kumsalın kumlarıda karışırdı.Aslında yanlızlıgın en çok koydugu varlık hüzünlü denizdi.İnsanlar onu gün batımında terk ederler,güneş dagların arasından açarken hatırlarlardı.Güneş bulutlar ve insanlar hepsi terkmişti denizi,gün batınca...Varlıgını hissedebilecegi sadece,iki dostu vardı.Biri aydı,Diğeri ise yıldızlar.Yazıktır ki ikiside ulaşılmazındaydı denizin...
Yalnızlıgın bitmesine neden olmuştu bu gözlemim.Hem benim,hem denizin.Hep yanımda olacak bir dosttu artık bana,deniz.O sırada denizin üstünden,yalnızlık duygusu bir daha bize ugramayacak gibi uçuyordu;sanki ufuklara yükselen bir martı misali...

İbrahim Çördük