İlkbahar mevsiminin pırıl pırıl güneşli bir hafta sonu günü; günlerden Cumartesi. Heyecanlıydım. Düşünsenize yaklaşık 26-29 yıl öncesi birlikte olduğum aynı kaderi paylaştığım kimi çocukluk, kimisi gençlik arkadaşlarımla karşılaşacaktım.

Yıllar öncesi hayata ve olaylara aynı pencereden bakmanın verdiği referans, arkadaşlarımla dayanışma içinde olduğumuzu göstermek için üstlendiğim bu, ikinci mutlu organizasyondu.

Acaba yıllar bizden neler almış götürmüş, bize neler vermişti. Bakın işte tesisin bahçesinde yavaş yavaş toplanmaya başladılar. İstanbul, Antalya, Kastamonu, Adana, Konya, Kayseri, Bursa ve daha sayamadığım diğer illerden gelenler ile Ankara da yaşayanlar !

Okul günlerinin heyecanı ile bir birlerine sarılıyorlardı. Aman Allah�ım ne güzel bir tablo diye düşünmekten kendimi alamadım.Yirmi beş yıl sonra karşılaşılsa bile gene aynı sıcaklık, sanki hiç ayrı kalmamışçasına sohbet koyu ve kaldığı yerden devam ediyordu.

Gerçi hayat çizgileri zaman zaman kesişse de çoğu yıllardır bir birini görmediği için fiziki değişikliklerini inceliyorlardı. Tabi yirmi beş sene önceki gibi bakmıyordu aynalar kimseye. Kiminin Saçları dökülmüş, şakaklarına kırlar düşmüş, gözlük takmaya başlamış,kiminin de yılların yorgunluğu omuzlarında olduğu belliydi.Sağlık problemi olanlar ama kendini biraz olsun iyi hissedenler hep gelmişlerdi. Yüzlerinde tarifsiz bir sevinç vardı.Hatta oğlunu yanında getirip, en güzel mirası bırakırcasına gurur tablosu olarak arkadaşlarına tanıştıranlar bile oradaydı.

Bir de aramızda olamayanları düşündüm. O, yaprak dökümü bizi de etkilemişti. Onları da içten özledim.Gözlerim aradı.Maalesef mukadderat, onları zamansız bizden kopardı.Şehitlik mertebesine ulaşanlar,zamansız kaybettiklerimiz.Onlar yoktu.Ama inanıyorum ruhları bizimleydi.Bu günde bizleri yalnız bırakmak olmazdı.Öyle özledim ki onları bir an duygusallaştım.Bağışlayın. Nede olsa yıllarca aynı havayı, .yemeği paylaştık. Aynı davranışları sergiledik . Heyecanı, sevinci, üzüntüyü daha nice şeyleri hatta Çarşak Tepeyi bile paylaştık. Hastalandığında ya da mazeretinde yemeğini çadırına taşıdık. Daha nice paylaşımlar, bunlar kolay kolay unutulmaz. Allah rahmet eylesin. Ruhları şad olsun.

Terör belasının sakat bıraktığı şanlı gazi arkadaşlarımız ve görev malülü arkadaşlarımız da gelememişti. Sağlığı el vermeyenler, geçim derdinden etkilenenler, geceden haberi olamayanlar, ya da çocuğunu ayda yılda bir görenler ve mazereti olanlar,mazeret bulanlar ! Onlar da unutulmadı. Gönül onları da aramızda görmek isterdi. Ama hayatın gerçeklerini unutmuyorum.


Hani derler ya ��Gönül ne kahve ister ne kahve hane gönül sohbet ister kahve bahane�� yemek le birlikte koyu sohbet de başladı. Mesleğinde dikey ve yatay yükselenler, emekli olanlar İkinci hayata atılanlar yeni yeni iş kollarında kendilerini kanıtlamaya çalışanlar bir birlerinden haberler almaya başlamışlardı.

Kimileri düzenlerini kurmuş, meslek hayatında iken kendi imkanları ile fakültesini bitirmiş, Avukatlık yapan, siyasete atılıp Belediye Başkanlığı yapan, özel sektörde güvenlik şirketi kuran, rent a car , gayrimenkul danışmanlığı, sigortacılık ,yöneticilik, tekstil işi yapan, okul servisçiliği vb iş ile uğraşanlar vardı. Yeni emekli olanlar da model arıyorlardı. Düşünme aşamasında olanlar, iş arayanlar fikir alış verişinde bulunuyordu.


Herkesin planı farklıydı. Bu samimi bir şekilde anlatılıyordu. İmkanı olanlar bir birine destek olmaya çalışıyor, ya da yeni ortaklıklar için temel atılıyordu. Böyle bir günde kırgınlık da olmazdı. Olmadı da. Ama hazır topluluğu görüp, reklam yapanlar da yok değildi.

Sanatçının söylediği şarkı ve türkülere kendini kaptıranlar da az değildi. Bir anda sahnede halay çekilmeye başlandı. Kol kola sıcacık, samimi muhteşem bir görüntü. Hele bir arkadaşımızın Galatasaray kravatı takılı gelmesi ve fanatik Fenerbahçeliyi kızdırması görülmeye değerdi. Mutluluğumuz fotoğraf karelerine de yansıdı.Bu güzel an ölümsüzleştirildi.Bu yemeğe, katılanlar hoşnuttu.

Gecenin ilerleyen saatlerinde arkadaşlarım, yüzlerindeki o mutluluk tebessümü ile ayrılırken bir birlerine doyamamanın verdiği duygu ile bir daha ki sefere toplanıldığında piknik gibi bir organizasyonun yapılmasını, daha çok birlikte vakit geçirmeyi arzuladıklarını ifade ettiler.

Sonuç olarak; kendimizi bu güzide topluluktan koparmayalım. Koparsak içe kapanır ve zamanla yalnızlaşırız. Kolay elde edilemeyecek bu dostluğumuzu korumak, geliştirmek için hepimiz üzerimize düşeni yapalım.Unutmayalım ! İnsan çevresi ile vardır.Çok dostu olan çok imkana sahiptir.

Sevgisiz ve ümitsiz kalmamanız dileği ile nice güzel birlikteliklere �.

Göker Eser