Güneşli bir sabah yeni başlamış, herkes işine giderken yoluma devam ediyordum.Gittiğim yol ve zaman şimdi, aslında sadece adıl oldu.
Hareketli ve heyeyacanlı bir şekilde , kurduğum hayaller ve düşündüğüm suretlerle birlikte seyahatime çıkmıştım.Etrafımda binlerce insan, bir müzik topluluğu , elimde bir türlü bitmeyen , belki de hiç bitirmek istemediğim bir kitap , kafamda yazmaya ara verme düşüncelerim vardı.Anıları kendime saklama isteğim bir bencil ruh hali...
Otobüsün kalkmasına az bir zaman kala onu gördüm, tanıdığım biri değil, ancak tanıdık bir fotoğraftı. Üzerinde bir deri ceket, saçları sakalları karışmış, çevresindekilerle konuşurken sesi kendinde utanırcasına sakin ve ezikti. Belli ki bir hikayesi vardı, ve anladım ki canı çok yanmaktaydı.
Ağlamaya başladı, anlayamadım.Elimdeki suyu ve peçeteyi verdim, o an ellerindeki kesikleri gördüm. İçtiği içkilerin çeşiti üzerine sinen kokudan ibaretti.Anlamaya çalıştım soramadım, kendi haline bırakıyım derken , bir kağıdın üzerine yazdığı yazıyı gördüm, ``Ölüm Var``
Koltuğuma geçtim, kafamda beni kemiren düşüncelerle boğuşmaya yeniden başlamışken , bir ses duydum.Korkmuyomusunuz ? Dönüp arkama baktım. Yüzündeki alaycı ifadesiyle , elindeki gitarıyla bir adam gördüm .Yok , korkmalı mıyım ? diyebildim.
Evet, dedi.Ben çok korktum da , yazıyı görmediniz mi ?
Gördüm evet, Hayat bu, bazen öyle olur, diye gülümseyerek ekledim.
Ağlayan adam beni duydu,gülümsedi ve evet dedi.Hayat bu, bazen olur...

Banu Güçerdem