|
Salı, 22 Ocak 2008 |
Sokakta
yalnız başıma yürürken,etrafımda elele,gözgöze dolaşan sevgilileri
gördükçe içim acırdı.O zaman tek isteğimdi;bir SEVGİLİ`min
olması...Sevgililer Günü`nde anneme sarılıp,dakikalarca ağlar,şımarık
bir çocuk gibi `neden benim de bir sevgilim olmuyor?`diye sızlanıp
dururdum.Annem ise gülerek başımı okşar,`zamanı gelince o da olur,sen
merak etme.`diyerek teselli ederdi beni.Nitekim,annemin dediği zaman
geldi ve bir SEVDİĞİM oldu.Ama ne yazık ki bu aşkın sonucunda gerçek
bir yıkıma uğradım.Bir tabir vardır halk arasında;`İLK AŞKLAR BİTMEYE
MAHKUMDUR.`diye.Hele de böyle bir zamanda,ilk aşkıyla kalabilen çok
azdır.Ne sevgiler ne de aşklar gerçek gelmiyor bana artık,inanmıyorum
aşka flan...En azından inanmak istemiyorum.
Anladım ki hiçbir fark
yokmuş arasında.Sevgilim yokken de ağlıyordum,şimdi de ağlıyorum.Ama
bir farkla,bu işin içinde tarifi imkansız bir acı,bir de `o` var.Yine
de ümitliyim,geleceğim ve güzel sevgiler adına...
Özlem Özköleoğlu
|